فیلم و سریال بدون سانسور,دوبله فارسی زیرنویس چسبیده در نیکی مووی
آدرس ثابت سایت نیکی مووی [nikiMoviez.sbs]
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @niki_movie ]
‫- ادموند،
‫فرماندهی کشتی فرعون رو به دست بگیر
‫- ناخداا!
‫من باید عهده‌دار این وظیفه بشم.
‫- وظیفه تو اینه که ‫جنس بخری.
‫توی این صندوق یه نامه هست.
‫باید این رو به یه نفر خیلی مهم ‫توی پاریس برسونی.
‫- مرسدس!
‫نمی‌شه که ازدواج‌نکرده، بذاری بری باز.
‫- بیا فردا عروسی کنیم.
‫- ما کاتالان هستیم.
‫ما با غریبه‌ها ازدواج نمی‌کنیم.
‫- این مال شما. ‫- شما قبلاً خیلی به ما لطف کردین.
‫«بدین وسیله اطلاع داده می‌شود ‫که به شخصی به نام ادموند دانتس
‫یه نامه داده شده
‫از طرف ناپلئون غاصب.»
‫- شما بازداشتی.
‫- بهشون می‌گم ‫که این نامه از طرف شماست.
‫اگه جرئت داری بکن ‫تا قلبت رو از سینه‌ت بکشم بیرون!
‫- من آقای ویلفور هستم. ‫قرار بود این نامه رو به کی
‫برسونی؟ ‫- به آقای نوآرتیه،
‫توی پاریس.
‫- ادموند!
‫کجا می‌برنت؟ ‫- نمی‌دونم! برمی‌گردم!
‫- بهش اتهام خیانت زدن، بردنش قلعه ایف.
‫- اون مُرده. ‫خیلی متأسفم.
‫- ۱۰ سال...
‫- پدر فاریا.
‫کمکم می‌کنی ‫برای فرار آماده بشیم؟
‫در طول روز می‌کَنیم،
‫و بعد من بهت درس می‌دم.
‫دوباره دقیق برام بگو چی شد.
‫اسم اصلی نوآرتیه ‫«نوآرتیه دو ویلفور» هست.
‫وقتی طرفدار بناپارت شد ‫اسمش رو عوض کرد.
‫- دیگه از اسم
‫«نوآرتیه» استفاده نمی‌کنید؟ ‫- نه، الان فقط «دو ویلفور» هستم.
‫- سودای انتقام دارم. ‫- وقتی آدم می‌خواد انتقام بگیره،
‫بهتره اول ‫قبر خودش رو بکَنه.
‫باید تنهایی فرار کنی.
‫این نقشه‌ی ‫جزیره‌ی مونت کریستوئه.
‫«۲۰ قدم می‌ری به‌سمت غرب
‫«صخره خرگوش رو پیدا می‌کنی
‫ و همچنین گنج من رو.» ‫همه‌ش رو به تو می‌دم.
‫- زندانی شماره ۲۷ مُرده!
‫- منو ببخش، پدر.
‫- بجنبید!
‫توپ در کنید!
‫نگهبان‌ها رو جمع کنید!
فیلم و سریال بدون سانسور,دوبله فارسی زیرنویس چسبیده در نیکی مووی
‫- زود باش! ‫وقت نداریم کل روز رو اینجا باشیم!
‫تمومش کن!
‫- دارم تند می‌رم!
‫- چرا اینقدر ‫طول می‌کشه؟
آدرس ثابت سایت نیکی مووی [nikiMoviez.sbs]
‫«کنت مونت کریستو»
‫مارسی، سال ۱۸۳۰
‫ببخشید!
‫یکی بود به نام لویی دانتس، ‫هنوز اینجا زندگی می‌کنه؟
‫خیلی سال پیش مُرد.
‫- چند سال پیش؟
‫- پنج‌شش سال پیش.
‫خبر داری کجا دفنش کردن؟
‫- توی سن آگوستین.
‫- باشه. ممنون.
‫آقا، ببخشید...
‫شما می‌دونید ‫لویی دانتس رو کجا دفن کردن؟
‫ فکر کنم این طرف باشه. بیا.
‫نگاه کن. ‫«لویی دانتس، از غصه دق کرد و مُرد
‫وفات به سال ۱۸۲۵.»
‫و کنارش، پسرش،
‫ادموند دانتس...
‫۱۰ سال قبل از پدرش مُرد.
‫غم‌انگیزه، نه؟
‫- سلام آقا!
‫شما اینجا زندگی می‌کنید؟ ‫- آره.
‫- یه زنی که تور ماهیگیری می‌بافت ‫اینجا زندگی می‌کرد.
‫می‌دونی کجاست؟ ‫اسمش مرسدسه.
‫- خیلی وقته ‫از اینجا رفته.
‫- کجا رفته؟ ‫- ازدواج کرده.
‫رفتن پاریس.
‫- برگرد اینجا! ‫- وایستا!
‫- آزادم کن، رفیق!
‫- باشه.
‫بفرما!
‫نه! از اون طرف برو.
‫برو، ولم کن!
‫بس کن! ‫بهت گفتم از اون طرف برو!
‫چته؟ ‫الان کسی نمی‌بینه، رات رو بکش برو!
‫- چرا ازشون قایم شدی؟
‫بدون من بهتر می‌تونی در بری. ‫تا فرصت داری فرار کن!
‫- خوب شد که پیشت موندم.
‫- اهل کجایی؟
‫- تالامونه.
‫- یه ایتالیایی تو مارسی چیکار می‌کنه؟
‫- قاچاق می‌کنم. ‫- قاچاق چی؟
‫- شراب، برندی.
‫توی ساحل گیرمون انداختن.
‫نمی‌دونم با قایق ‫و اون لاله چیکار کنم.
‫بلد نیستم قایق برونم. ‫- کدوم لاله؟
‫- برادرزادمه. ‫مراقب قایق بود.
‫- این قایقه کجاست؟
‫- نزدیک به خلیج لنگر انداخته.
‫اتوره!
‫اتوره، منم!
‫شلیک نکن، احمق!
‫اون تفنگ رو بذار کنار!
‫منم!
‫دستگیرمون کردن.
‫به لطف دوستم فرار کردم.
‫می‌خواد برمون گردونه.
‫- می‌تونم کمکت کنم
‫قایق برونی. ‫- بهش اعتماد کن.
‫جونم رو نجات داد.
‫- چی می‌گه؟ ‫- می‌گه شبیه دهاتی‌هایی،
‫نه دریانورد.
‫- خب، حالا می‌بینیم!
‫تو چیکاره‌ای؟
‫کی هستی؟
‫- من سندباد دریانوردم.
‫سکاندار قبلیتون ‫نقشه‌ای، برگه‌ای، قطب‌نمایی،
‫چیزی داشت؟ ‫- آره، پایینه.
‫- برام بیارینشون.
‫- خشکی نمی‌بینم.
‫- باد تغییر جهت داده.
‫- کجاییم الان؟
‫- تقریباً ۱۰ فرسنگی ‫جزیره مونت کریستو.
‫- خیلی از تالامونه دوره!
‫- یه طوفان در راهه.
‫- چه طوفانی؟ ‫- پهلو می‌گیریم،
‫می‌ذاریم رد شه، ‫بعد می‌ریم سمت تالامونه.
‫- دیوونه شدی؟ ‫کدوم طوفان؟ یه دونه ابرم نیست!
‫- می‌خوای جای من بشینی پشت سکان؟ ‫بفرما جام رو باهات عوض می‌کنم.
‫قبلاً اینجا لنگر انداختی؟ ‫- چند باری.
‫- صخره خرگوش رو می‌شناسی؟ ‫- هیچوقت همچین چیزی نشنیدم.
‫- آتیش روشن کنید. ‫می‌رم براتون یه بز شکار کنم.
‫منم باهات میام.
‫- نه، همین‌جا بمون ‫و مراقب قایق باش.
‫ممکنه قاچاقچی‌ها ‫بدزدنش.
‫۲۸... ۲۹... ۳۰...
‫۳۱.
‫خرگوش... خرگوش...
‫کجاست این خرگوش؟ ‫کجاست؟
‫یکی بگه بهـــــــم!
‫۷، ۸، ۹... ۶۰ قدم!
‫۲۶، ۲۷، ۲۸، ۲۹، ۳۰،
‫۳۱، ۳۲، ۳۳، ۳۴، ۳۵،
‫۳۶، ۳۷...
‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫بلد نیستی یه بز پیدا کنی؟
‫- داشتم می‌دیدم کجاییم.
‫- آسمون صافه. باید بریم!
‫بیا!
‫اتوره!
‫داریم می‌ریم. بیا دیگه!
‫حتی یه بزم پیدا نکرد!
‫- شما برین!
‫- ما می‌خوایم همین الان بریم خونه. ‫- بیا. سوار قایق شو.
‫یالا، سوار شو!
‫چی شده؟
‫چی می‌بینی؟
‫سندباد! داری به چی ‫نگاه می‌کنی؟
‫- وقتی برسیم تالامونه، ‫با این قایق چیکار می‌کنی؟
‫- می‌دمش به عموم. ‫قایق مال اونه.
‫اینم برای تو!
‫خوشمزه بود؟
‫- ماهیش خیلی خوشمزه‌ست. ‫- فردا بیشتر می‌گیریم.
‫- خودت قایق داری؟
‫- یه قایق کوچیک دارم. ‫همونیه که بادبون‌های قرمز داره.
‫خواهرم، آریانا،
‫برات تخت آماده کرده.
‫هان؟
‫- خیلی لطف دارید، ولی... ‫فکر کنم بیرون می‌خوابم.
‫- از خواهرم خوشت نمیاد؟
‫- دوست دارم ستاره‌ها رو تماشا کنم.
‫- تو آدم جالبی هستی، سندباد! ‫خیلی جالب.
‫آنتونیو!
‫یه‌کم برامون ساز بزن!
‫- این نقشه‌ی جزیره‌ی مونت کریستوئه،
‫با دستورالعمل‌هایی ‫برای پیدا کردن جایی که
‫یه گنج افسانه‌ای مخفی شده.
‫من ‫فکر می‌کنم هنوز اونجاست.
‫- چی شده؟ چیه؟
‫سندباد!
‫- خدا خیرت بده، پدر فاریا!
‫منو ببخشید پدر، ‫چون گناه کردم.
‫- آخرین اعترافت ‫کی بود؟
‫- ۱۵ سال پیش. ‫- لابد تو این ۱۵ سال
‫کلی گناه کردی. ‫می‌خوای بهشون اعتراف کنی؟
‫- می‌ترسم خدا رو رها کرده باشم.
‫- واقعاً این‌طوره؟
‫- می‌خوام از ظلمی که بهم شده ‫انتقام بگیرم.
‫- چه بلایی سرت آوردن، پسرم؟
‫- ۱۵ سال تمام از ‫زندگیم رو ازم دزدیدن.
‫و تنها زنی که دوستش داشتم ‫هم در همین مدت ازم گرفتن.
‫می‌خوام انتقام بگیرم.
‫پسرم، باید هر کسی که باهات، ‫چنین کاری کرده، ببخشی.
‫اگه نتونی،
‫از دروازه‌های جهنم رد می‌شی،
‫جایی که شعله‌های ابدی ‫می‌سوزوننت.
‫می‌خوای گناهانت بخشیده بشن، ‫پسرم؟
‫می‌خوام عدالت اجرا بشه. ‫همین و بس.
‫اجرای عدالت کار خداست، ‫نه کار انسان.
‫اگه خدا عدالت رو اجرا نکنه چی؟
‫اون‌وقت دست تقدیر این کار رو می‌کنه.
‫اگه تقدیرم کنه چی؟ ‫کی انتقامم رو می‌گیره؟
‫اگه نه خدا حق اون‌ها رو کف دستشون بذاره ‫نه تقدیر...
‫خودم باید با دستای خودم ‫حقشون رو کف دستشون بذارم.
‫- نه.
‫قسم بخور، ‫به خدا و به پسرش،
‫که هیچوقت این نقشه‌هایی رو که ‫تو سرت می‌پرورونی عملی نکنی.
‫باید ببخشی، پسرم.
‫بدون بخشش، ‫هیچ‌وقت دوباره عشق در دلت ریشه نمی‌کنه.
‫- جاکوپو!
‫این دیروز برات اومده.
‫- مطمئنی مال منه؟
‫- اسمت روشه.
‫- بلد نیستم بخونم.
‫«جاکوپوی عزیز، دو تا قایق ماهیگیری بزرگ ‫برای خانواده‌ت خریدم
‫«و یه وکیل گرفتم ‫برای خرید سه تا خونه.
‫«در عوض، ‫می‌خوام بیای مارسی.
‫در هتل لو پَنسون ‫یه اتاق بگیر.
‫«آخرین روز ماه، سر ظهر ‫اونجا می‌بینمت.
‫«مثل نجیب‌زاده‌ها لباس بپوش. ‫از طرف سندباد»
‫چیز دیگه‌ای نداره؟
‫- فقط کاغذه.
‫ممنون.
آدرس ثابت سایت نیکی مووی [nikiMoviez.sbs]
‫- کوکلس؟ خودتی؟
‫- شما کی هستید؟
‫- سال‌ها پیش ‫با مورل و پسر معامله کردم
‫و شنیدم
‫خونه رو ‫گذاشتن برای فروش.
‫می‌دونی چرا؟
‫اوضاع کسب و کار خرابه؟ ‫- می‌شه گفت آره.
‫- می‌بینم انبار ‫کمابیش خالیه.
‫بدهی‌هاش چقدره،
‫دقیقاً؟
‫- اجازه ندارم ‫بگم.
‫- آقای مورل ‫هنوز کشتی فرعون رو داره؟
‫- نه، غرق شد، ‫مثل دو تا کشتی دیگه‌ش.
‫- خدمه‌ش هم ‫غرق شدن؟
‫- خدا رو شکر، ‫همه نجات پیدا کردن.
‫کاش می‌تونستم همین رو ‫درباره دو تا کشتی دیگه بگم.
‫- سندباد!
‫- جاکوپو!
‫خوشحالم که برگشتی ‫به مارسی.
‫ممنون که اومدی. ‫- معلومه که
‫میام! ‫- بشینیم.
‫یه چای لطفاً.
‫- کشتی‌ها، خونه‌ها... ‫محاله بتونم جبران کنم!
‫- باعث افتخارم بود. ‫- باید یه چیزی بپرسم.
‫چطوری این کار رو کردی؟ ‫- وکیل انجامش داد.
‫- نه... چقدر بامزه‌ای!
‫چطوری همچین ‫پول هنگفتی گیر آوردی؟
‫- آه، اون! نه... نه. نه!
‫یه ارث خوب ‫بهم رسید.
‫جاکوپو، به کمکت نیاز دارم.
‫- برای تو هر کاری می‌کنم.
‫می‌خوام واسه من کار کنی.
‫بعضی مأموریت‌هایی که ‫بهت می‌دم
‫ممکنه خطرناک باشن.
‫- می‌خوای از نجیب‌زاده‌ها دزدی کنی؟ ‫- نه، این‌جوری نه.
‫چیزی که الان می‌خوام بهت بگم ‫باید تا ابد فقط و فقط بین خودمون بمونه
‫روشنه؟
‫- کاملاً.
‫- اینجا یه قبرستونی هست،
‫با یه قبر که روی سنگ قبرش ‫اسم من و سال مرگم نوشته شده:
‫سال ۱۸۱۵.
‫- عجیبه. خیلی عجیبه.
‫اسمت چیه؟
‫- ادموند دانتس.
‫اینجا به دنیا اومدم، تو مارسی.
‫۱۵ سال به خاطر جرمی که مرتکب نشدم ‫زندانی بودم.
‫به کمکت نیاز دارم چون ‫می‌خوام بفهمم چرا.
‫و وقتی فهمیدم،
‫می‌خوام کسایی که ‫منو اونجا فرستادن، تنبیه کنم.
‫خب؟
‫- ویلفور دیگه اینجا کار نمی‌کنه.
‫الان تو پاریس ‫رئیس دادستانیه.
‫- هر چی بالاتر بری، ‫سقوطت دردناک‌تره.
‫بایگانی چی شد؟
‫- می‌تونم به زور برم تو. ‫- فردا بهش می‌رسیم.
‫- فقط یه مشکلی هست، قربان.
‫یه مشکل بزرگ.
‫چه مشکلی؟
‫- من خوندن و نوشتن بلد نیستم.
‫می‌تونم بیارمت تو، ‫و تو پرونده رو پیدا کنی.
‫- اگه دستگیرم کنن، ‫کارم تمومه.
‫شرمنده قربان.
‫- شاید یه راه دیگه باشه.
‫آقای گارنیه؟
‫- بله؟ ‫- شما مسئول بایگانی هستید؟
‫ ‫- چی می‌خواید؟
‫- من آقای دوپون هستم. ‫برای «ژورنال دو پاری» کار می‌کنم.
‫داریم یه مقاله ‫درباره زندانیان سیاسی سال ۱۸۲۰ می‌نویسیم،
‫و به داستان مردی برخوردیم...
‫که بدون محاکمه ‫تو قلعه ایف زندانی شده.
‫اِ... یه نفر به اسم ادموند دانتس.
‫- می‌دونم کیه.
‫- فکر می‌کنید می‌تونم پرونده ‫حبسش رو ببینم؟
‫یا شاید اتهامش رو؟ ‫یا هر سندی که دال بر...
‫از عهده‌ی من خارجه.
‫پرونده‌های زندانیان ‫محرمانه‌ست.
‫- پس آقای ویلفور اشتباه کرده.
‫- گفتید «ویلفور»؟
‫- بله.
‫گفت شما کمکم می‌کنید، ‫ولی انگار اشتباه کرده.
‫ببخشید، هم وقت شما رو تلف کردم، ‫هم وقت خودم رو.
‫الکی از پاریس تا اینجا اومدم.
‫- صبر کنید!
‫مطمئنم می‌تونیم یه کاریش کنیم. ‫حال آقای ویلفور چطوره؟
‫خیلی خیلی سرش شلوغه.
‫رئیس دادستانی پاریسه دیگه.
‫- می‌دونم. ‫جایگاه خیلی خوبی برای خودش دست و پا کرده.
‫از وقتی جوان بود ایشون رو می‌شناختم.
‫بفرمایید آقای دوپون. ‫شاید پرونده این دانتس معروف رو پیدا کردیم.
‫»د»... «دا»... «دان»...
‫آها! اینه.
‫«گزارش دستگیری»
‫یه کشتی‌دار مرتب می‌اومد ‫تا متقاعدم کنه
‫این پرونده رو بهش بدم، ‫ولی همیشه رد می‌کردم.
‫- اسمش چی بود؟
‫- مورل. ‫ظاهراً طرفدار بناپارت بود.
‫فکر می‌کرد دانتس بی‌گناهه.
‫آه! خواهش می‌کنم، بشینید.
‫- ممنون.
‫- چای میل دارید؟ قهوه؟ ‫- نه، ممنون، خوبه.
‫من...
‫تمومش که کردم ‫برش می‌گردونم.
‫و وقتی برگشتم، لطف شما رو ‫به گوش آقای ویلفور می‌رسونم.
‫- ممنون، آقای دوپون.
‫خیلی لطف می‌کنید.
‫«جناب دادستان کل...
‫«بدین‌وسیله به اطلاع می‌رسانیم ‫که به شخصی به نام ادموند دانتس،
‫از کشتی فرعون،
‫که امروز صبح از شرق رسیده ‫و در جزیره اِلبا کناره گرفته،
‫نامه‌ای از طرف ناپلئون غاصب ‫داده شده،
‫با این دستور که آن را به ‫کمیته‌ی بناپارتیست در پاریس تحویل دهد،
‫به عنوان مدرک، ‫این نامه را
‫همراه شخص او ‫یا در خانه‌اش خواهید یافت.»
‫کادروس!
‫خیلی کمکم کردید. ‫- باعث افتخارمه.
‫- روز خوش.
‫بریم میخونه‌ی کادروس!
‫تپانچه‌ها رو داری؟
‫- آره، یکیش پیشمه.
‫- دستت روش باشه.
‫- مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی، ‫ادموند؟
‫دیگه هیچ‌وقت ادموند صدام نزن.
‫از الان به بعد من برای تو ‫کنت مونت کریستو هستم، مفهومه؟
‫- بله، قربان.
‫- چی میل دارید، آقایون؟
‫- کادروس کجاست؟
‫- کادروس؟ دیگه اینجا کار نمی‌کنه.
‫۴ سال پیش میخونه رو بهم فروخت.
‫- کجا می‌تونم پیداش کنم؟
‫فکر کنم توی جاده‌ی پل گارد ‫یه مهمون‌خونه کوچیک خریده.
‫- از در پشتی برو.
‫کسی اینجاست؟
‫- بله! بله، اینجام. ‫الان میام.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫- این رو برات آوردم.
‫نگام کن ‫و بگو منو می‌شناسی.
‫من ادموند دانتس هستم.
‫- رحم کن! رحم کن، نکشم!
‫- بشین.
‫این نامه رو تو نوشتی؟
‫- به خداوندی خدا ‫من ننوشتمش.
‫ ‫- می‌دونی کی نوشته؟
‫- آره.
‫- کی؟ ‫- اگه بگم، می‌کشنم.
‫- اگه نگی، ‫من می‌کشمت.
‫یا دوستم این کار رو می‌کنه.
‫- باید بکشیمش. ‫- صبر کنید!
‫- کی بود؟
‫با هم نوشتنش.
‫فکر می‌کردم مردی، ادموند.
‫- اسمشون رو می‌خوام، کادروس.
‫- دانگلار... ‫و فرناند، همون کاتالانیه.
‫خیلی عصبانی بودم.
‫بهشون گفتم ‫هیچیش واقعیت نداره.
‫دارید متهمش می‌کنید به طرفداری از بناپارت.
‫- پس... دیدی دارن می‌نویسن ‫و جلوشون رو نگرفتی.
‫هیچ کاری نکردی ‫که جلوی دستگیری یه بی‌گناه رو
‫بگیری ‫اونم با اتهامات دروغ.
‫یه مرد در اوج جوونیش، ‫محکوم به فنا شدن در تنهایی
‫در سیاهچال‌های قلعه ایف، ‫جایی که ۱۵ سال پوسید!
‫خدای من!
‫- حالا باید تاوانش رو بدی.
‫- نه، وایستا!
‫- جاکوپو، تو ‫جای من بودی چیکار می‌کردی؟
‫- چشماش رو درمی‌آوردم، ‫بعد زبونش رو می‌بریدم.
‫- دیوونه شدید؟ ‫گوش کن. می‌دونی که پدرت
‫مرده... ‫- چه ربطی داره؟
‫- من مراقبش بودم. ‫از پدرت مراقبت کردم
‫تا وقتی که فوت کرد.
‫آه!
‫ببین؟ دروغ نمی‌گم.
‫برای زنده موندن از پول ‫این کیسه استفاده می‌کرد.
‫و...
‫وقتی پولش تموم می‌شد، ‫براش غذا می‌بردیم،
‫من و آقای مورل.
‫هیچوقت نتونست ‫با غم از دست دادنت کنار بیاد.
‫- دانگلار و فرناند چی؟ ‫- آره.
‫- دانگلار رو می‌تونم درک کنم، ولی...
‫فرناند...
‫اصلاً برام منطقی نیست.
‫- پس نمی‌دونی؟
‫- چی رو نمی‌دونم؟
‫- فرناند با...
‫با مرسدس ازدواج کرده.
‫متأسفم، ادموند.
‫- نظرت چیه، جاکوپو؟
‫فکر می‌کنی این مرد ‫می‌تونه گناهاش رو جبران کنه؟
‫- بهش امید نداشته باش. ‫- آه، ولی می‌تونم!
‫قسم می‌خورم که جبران می‌کنم.
‫- واقعاً می‌خوای جبران کنی، ‫یا از سر ترس می‌گی، کادروس؟
‫نمی‌دونی که چند وقته که این عذاب وجدان‌ها ‫زندگیم رو خراب کردن و عذابم می‌دن.
‫هر کاری ‫بخوای انجام می‌دم.
‫- بشین.
‫فرناند و دانگلار ‫کجان؟
‫- تو پاریس زندگی می‌کنن.
‫دانگلار بانکداره، ‫و کاسبیش خیلی خوبه.
‫فرناند وارد سیاست شده.
‫آدم‌های خیلی بانفوذی هستن. ‫راستی، بذار بگم
‫فرناند حتی لقب گرفته. ‫الان کنت مورسف شده.
‫- کادروس، نظرت درباره‌ی ‫کار کردن برای کنت مونت کریستو چیه؟
‫- باشه، قبوله. ‫حالا این کنت مونت کریستو
‫کیه؟ ‫- منم.
‫الان یه مرد ثروتمندم، نپرس چطوری، ولی هستم ‫و به یکی نیاز دارم
‫که چشم و گوش من ‫تو پاریس باشه.
‫- باید چیکار کنم؟
‫- جاکوپو، کیسه رو بردار.
‫برات یه جا برای زندگی پیدا می‌کنم ‫و ماهانه بهت حقوق می‌دم.
‫در عوض، باید درباره فرناند، ‫دانگلار
‫و یه نفر به اسم ویلفور تحقیق کنی، ‫دادیار دادستان
‫که بدون محاکمه منو انداخت زندان.
‫- ولی... چطوری ‫باید این کار رو بکنم؟
‫- به هر روشی که می‌تونی.
‫از کتابخونه‌ها شروع کن، ‫بایگانی روزنامه‌ها.
‫گذشته‌ی همه‌شون رو زیر و رو کن.
‫از بچه‌هاشون، خدمتکارهاشون گرفته، تا ‫دوستاشون، همسراشون و معشوقه‌هاشون.
‫می‌خوام همه‌چی رو درباره‌شون بدونم، ‫مخصوصاً نقطه ضعف‌هاشون رو.
‫و درباره ویلفور، ‫می‌خوام اسم
‫تک‌تک قربانیاش رو بدونم. ‫تحقیقاتت باید مخفیانه باشه،
‫چون همونطور که می‌دونی، ‫ادموند دانتس مرده.
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @niki_movie ]
‫این برای شروع کارت خوبه.
‫۵۰۰۰ فرانک پول. ‫(فرانک: واحد پول فرانسه در قدیم)
‫اجازه می‌دی...
‫اجازه می‌دی ‫برم برای خودم شراب بریزم؟
‫- منم می‌خوام بخورم.
‫- جاکوپو هر چند وقت یه بار میاد ‫بهت سر بزنه
‫و ببینه چقدر پیشرفت کردی.
‫یه چیز دیگه:
‫باید به پرونده‌های بانکیشون ‫دسترسی پیدا کنی.
‫این پرونده‌ها ‫معمولاً چیزای زیادی رو لو می‌دن.
‫- می‌خوای این سه نفر رو ‫نابود کنی؟
‫بدون اینکه خودشون بویی ببرن.
‫این نکته‌ش برام خیلی مهمه
‫نوشته‌های روی ‫سنگ قبر پدرم رو،
‫تو حکاکی کردی؟ ‫- نه. مرسدس این کار رو کرد.
‫- اون قبر کناری،
‫همونی که می‌گه ‫من سال ۱۸۱۵ مردم چی؟
‫- اونم کار مرسدس بود.
‫- چقدر ‫منتظرم موند؟
‫- بهش گفته بودن ‫تو مردی.
‫ کی گفته بود؟
‫- ویلفور، ‫دادیار دادستان،
‫به آقای مورل گفت که...
‫که خودکشی کردی.
‫- این فقط قضیه رو ‫مسخره‌تر می‌کنه.
‫- یکی از دوستام اومد توی خونه‌تون ‫و لباسی دزدید، و...
‫حالا، می‌خواد بدهیش رو صاف کنه.
‫- این پول خیلی زیاده. ‫- آره، می‌دونم.
‫درست ازش استفاده کن.
‫خانم مورل؟
‫- بله؟ ‫- بگیرید. این رو به پدرتون بدید.
‫- ماکس! باورت نمی‌شه ‫چه اتفاقی افتاده!
‫یه غریبه که تا حالا ندیده بودمش ‫ این کیسه رو داد که بدم به بابا
‫ ‫- توش چیه؟
‫- نمی‌دونم.
‫خودش باید نگاه کنه. ‫اومده؟
‫- آره، تو دفترشه.
‫- بابا!
‫با این تپانچه ‫دارید چیکار می‌کنید؟
‫- داشتم می‌خواستم ‫بذارمش یه جای امن.
‫بفرما.
‫- حالتون خوبه؟
‫دیشب خوب نخوابیدم، جولی.
‫- این مال شماست.
‫- کی این رو بهت داد؟
‫- یه غریبه،
‫تو اسکله، ازم خواست ‫بدمش به شما.
‫خب، چی هست؟
‫- اینا... اینا...
‫اینا سند طلب‌های ‫طلبکارهامه...
‫که نشون می‌ده ‫همه بدهی‌هام...
‫تا آخرین سکه ‫پرداخت شده.
‫ولی چطور...
‫- آه...
‫«آقای مورل عزیز،
‫امیدوارم این کمک کنه ‫از شر مشکلات کنونی‌تون خلاص شید.
‫می‌خوام با این الماس ‫به جای فرعون کشتی‌ای بخرید.»
‫- کدوم الماس؟
‫وای!
‫ولی... صبر کن، من...
‫فکر کنم...
‫این کیسه رو می‌شناسم.
‫این رو به ادموند دانتس ‫هدیه داده بودم
‫برای نامزدیش. ‫- همون کسیه که نیست!
‫بابا، نجات پیدا کردیم!
‫آره، نجات پیدا کردیم!
‫- هنوز نمی‌فهمم چرا ‫خودمون نمی‌ریم پاریس
‫که این ویلفور و دانگلار و فرناند رو ‫بکشیم.
‫این‌جوری خیلی راحت خلاص می‌شن.
‫نه، جاکوپو.
‫انتقامم باید ‫به اندازه جرمشون باشه.
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @niki_movie ]
آدرس ثابت سایت نیکی مووی [nikiMoviez.sbs]
فیلم و سریال بدون سانسور,دوبله فارسی زیرنویس چسبیده در نیکی مووی